پرسش هفته - 03

.

 

 

چرا عادت کرده ایم که اثر معماری را به نام یک معمار بشناسیم؟ مثلا می گوییم: ورزشگاه آریامهر فرمانفرماییان، فرهنگستان های ایران میرمیران، سفارت ایران در برلین داراب دیبا و ...

 

 

.

/ 30 نظر / 36 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بهروز

اگه همین بچه های خلاق کارشونو در مقابل معماران دیگه بذارن و بگن این جدیدترین کار کولهاسه با کلی تعریف و تمجید و به به و چه چه ازش استقبال میکنن حالا کافیه بگن این کار خودشونه اگه واقعا هم کار کولهاس باشه مثل 4 تا خط مبتدیانه و حتی مسخره بهش نگاه میکنن. به عنوان مثال میتونیم اسکیس های اولیه تاداو آندو رو یادآوری کنیم که شاید فرقی با نقاشی یه بچه 10 ساله نداشته باشه اما به محض اینکه بدونیم کار آندوست در حد یه شاهکار معماری شخصیت میگیره.در هر صورت ما با این دو حالت روبرو هستیم و به نظر نمیاد که بشه تعادلی هم بینشون برقرار کرد.من خودم به شخصه حالت اولو انتخاب میکنم با این شرط که شیوه و روش طراحی به روحیات و شخصیت معمار بسیار نزدیک باشه. معذرت میخام از دکتر رءیسی بخاطر پر چونگی و اینکه شاید کمی از بحث اصلی فاصله گرفتم.

مسعود

تازه حاله ی نور هم دارند این جماعت معمار! http://www.arch-fanzine.org/01/index.html

mahya

salam ,vaqtetun bekheir ,bebakhshid man 3 ta soale memary moaser dashtam ,mikhastam bebinam emkanesh hast az shoma beporsam ?! mamnunam

mahya

ostad avvalan mer30 az lotfetun ,sanian man soalha ro be adrese raeisi@qiau.ac.ir mail kardam ! mer30

الناز جوادی

با اجازه تون من اصلا فکر نمی کنم که ما ساختمان های ایران را به نام معمارانشان بشناسیم.(گاهی) این مسئله در بین معماران وجود دارد.اما در سایر نقاط جهان ساختمان ها(باز هم به طور ویژه ای در بین معماران)با تاکید بیشتری بر سازنده ها دیده می شوند.به نظرم در اکثر مواقع وقتی از چیزی اطلاع نداریم آن را زیادی بزرگ جلوه می دهیم.و فکر می کنیم هر چیز عجیبی که تا به حال ندیده ایم یک شاهکار است.از طرفی گاهی یک شاهکار هنری را هم با بی اطلاعی بزرگش می کنیم چون مثلا فلان فیلسوف یا منتقد معماری در کتابش از آن صحبت کرده است.چون فلان شخص در کتابش از فلان معمار و آثارش در کتاب معروفش تعریف کرده است.این می شود که گاهی به جای توجه به آثار نگاهمان به سمت شخصیت ها که در حاشیه هستندمی رود. خالق اهمیتی در متن معماری ندارد.چون از زمان خلق اثر معمار معنای خود را از دست می دهد و باید منتظر تاثیر اثر بر مخاطب نشست و هماهنگی آن را با زمان و زمینه اش را به بحث گذاشت.هر چه غیر این باشد معمارمحوریست.و ما را از هدف که خود معماریست دور می کند.

پرهام شکوهی

به نظرم معماران بنا هاي مهم را با نام همكاران خود مي شناسند چراكه ذهن جستجوگرشان مي خواهد بداند كه چه كسي اين خلاقيت را به خرج داده و چنين بنايي آفريده يا تحسينش كنند يا به باد انتقاد!!! كوبنده بگيرندش ، اما مردم عادي اصلا بناهاي داراي معماري شاخص را نمي پسندند كه بخواهند نام معمارش را بدانند اگر هم بپرسند مي خواهند فحشي چيزي نصيبش كنند!!!!

احسان

سلام دوست عزيز وبلاگ واقعا خوبي داري داشتم تو اينترنت ميگشتم نميدونم چطور شد اومدم وبلاگ شما واقعا کارتون زيباست ارزوي موفقيت دارم براي شما

بهروز

و در نهایت مکاشفات حقیرانه خودم ضمن یافتن پاسخ شخصی این پرسش, تبلور مساله دیگری را دقیقا با این جمله احساس میکنم: نقد سنتی یا نقد مدرن؟...مساله اینست!

جواد فرزانه(معماری آزاد ارومیه)

با سلام.به نظر من واسه بیشتر شناختنشون همونطور که همه یه فامیلی دارن و تو جمع فامیلی میگه که کدومه و کیه.آثار معمار ها هم همین ویژگی رو میتونه داشته باشه.موفق باشین

حصین

سلام استاد با اجازتون دو تا وبلاگتون رو تو وبلاگ هشت هفت لینک کردم. hashthaft.wordpress.com